W dniach 13–14.11.2025 odbyła się kolejna edycja jednej z najważniejszych konferencji w Polsce o związkach onkologii i żywienia klinicznego. Miała ona miejsce w Narodowym Instytucie Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowym Instytucie Badawczym w Warszawie. Wydarzenie zgromadziło ponad 250 specjalistów. Wśród nich byli dietetycy, lekarze, fizjoterapeuci, pielęgniarki i inni.
Konferencję wyróżniała bardzo wysoka jakość merytoryczna wystąpień oraz świetny dobór prelegentów. W zdecydowanej większości byli to czynni klinicyści, którzy pracują z pacjentami onkologicznymi. Program był wyjątkowo intensywny. Ograniczało to czas na otwarte dyskusje, jednak rozmowy przeniosły się do kuluarów. Uczestnicy żywo komentowali przedstawiane treści i wymieniali doświadczenia. Potwierdza to ogromne zainteresowanie problematyką żywienia klinicznego w onkologii.
Dzień pierwszy. Żywienie, sarkopenia i warsztaty praktyczne
Konferencję otworzyły: prof. dr hab. n. med. Beata Jagielska oraz dr n. med. Aleksandra Kapała, pełniąca również funkcję przewodniczącej Komitetu Naukowego. Pierwsza sesja poświęcona była żywieniu jako narzędziu prewencji nowotworów. Prelegenci podjęli tematykę diet przeciwnowotworowych, stylu życia oraz kontrowersyjnych kwestii suplementacji w profilaktyce onkologicznej. Wystąpienia były przeglądem najnowszych dowodów naukowych i praktycznych rekomendacji.
Niezwykle ważnym elementem dnia była SESJA II dotycząca sarkopenii. Problem nadal jest niedostatecznie doceniany w praktyce klinicznej. Ma on znaczenie dla rokowania w chorobie nowotworowej. Szczególną wartość miały wystąpienia prof. Stanisława Kłeka, dr Katarzyny Różyckiej oraz dr Aleksandry Kapały, które pokazały złożoność diagnozowania, monitorowania i modyfikowania czynników ryzyka sarkopenii. Wyjątkowo inspirujący (i dla mnie jeden z najciekawszych) był wykład prof. Tomasza Banasiewicza dotyczący związku sarkopenii z prehabilitacją. Profesor po raz kolejny podkreślił, jak ogromne znaczenie ma przygotowanie chorego do leczenia onkologicznego i jak bardzo zaniedbywana bywa ta dziedzina.
Po sesjach plenarnych odbyły się warsztaty praktyczne, które były jednym z najbardziej wyczekiwanych punktów konferencji. Uczestnicy zostali podzieleni na 3 grupy, w których pracowali z realnymi przypadkami pacjentów leczonych w Narodowym Instytucie Onkologii w Warszawie oraz w innych ośrodkach specjalistycznych. Uczestniczyłam w warsztacie: „Trudna dietetyka w onkologii, jak prawidłowo dobrać dietę i suplementy?„. Podczas niego analizowaliśmy skomplikowane przypadki dietetyczne. Były to dobór diety, suplementacji oraz postępowanie w sytuacjach wielochorobowości. Warsztaty te były prowadzone przez doświadczone dietetyczki szpitalne. Stanowiły realną wartość użytkową dla pracy klinicznej.
Dzień drugi. Nowości kliniczne, zabiegi endoskopowe i wysoce specjalistyczne warsztaty
Drugi dzień rozpoczął się sesją poświęconą nowościom w żywieniu w kontekście immunoterapii, dysfagii oraz zastosowaniu technik endoskopowych w żywieniu klinicznym. Dla mnie osobiście jednym z dwóch najciekawszych wystąpień całej konferencji był wykład dr. n. med. Władysława Januszewicza. Lekarz przedstawił najnowsze możliwości endoskopii w kontekście wsparcia żywienia, w tym endoskopową jejunostomię oraz techniki zespoleniowe. Przedstawione podczas wykładu ilustracje przeprowadzanych procedur oraz fotografie przedstawiające udane zabiegi u chorych, oraz przebieg rekonwalescencji sprawiły, że odbiorcy łatwiej było sobie wyobrazić etapy leczenia oraz możliwe powikłania pozabiegowe.
Kolejnym wyróżniającym się punktem programu były warsztaty z probiotykoterapii, a następnie SESJA VII poświęcona rakowi trzustki. Cykl wykładów poświęconych temu narządowy kompleksowo pokazał perspektywę gastroenterologa, chirurga, onkologa i dietetyka.
Ostatnie warsztaty dnia dotyczyły dysfagii w onkologii, żywienia dojelitowego oraz opieki nad dostępami żywieniowymi. Każdy z tych tematów był omawiany na podstawie konkretnych przypadków klinicznych. Wzięłam udział w zajęciach poświęconych dysfagii, podczas których miałam możliwość zapoznania się z narzędziami oceny konsystencji podawanych pacjentom produktów. Było to dla mnie szczególnie edukujące, ponieważ na co dzień nie mam styczności z chorymi cierpiącymi z powodu dysfagii.
Na koniec chciałabym wspomnieć o zaangażowaniu i doskonałych prelekcjach organizatorki, dr n. med. Aleksandry Kapały. Jej dbałość o każdy szczegół sprawiły, że wydarzenie utrzymało rangę jednego z najważniejszych punktów w kalendarzu specjalistów zajmujących się żywieniem klinicznym.
Podsumowanie
Konferencja „Nowości i trendy w żywieniu klinicznym w onkologii 2025” zachwyciła mnie doborem prelegentów, zdecydowaną przewagą praktyków oraz bardzo wysokim poziomem merytorycznym. Szczególnie cenne były warsztaty oparte na analizie przypadków pacjentów. Intensywny program nie pozostawiał wiele czasu na pytania z sali, lecz jednocześnie umożliwił prowadzącym pełną realizację zaplanowanych treści. Żywe, pełne zaangażowania i wymiany doświadczeń dyskusje toczyły się przede wszystkim w kuluarach.
Z dużą niecierpliwością czekam już na kolejną edycję w przyszłym roku.
